Napiszę bez ogródek: pozytywne kino na niespotykaną wręcz skalę. Zdecydowanie warte polecenia. Gwarantuję życiem mojej teściowej, że ten film nastroi was wyjątkowo pozytywnie. Znajdziecie w nim odpowiedzi na takie pytania?
Czy istnieje seks po 50-tce?
Co zrobić gdy praca przestaje cieszyć?
Czy jest taki moment gdy na zmiany jest już za późno?
Dlaczego butelki zwrotne?
Jakie sny mają mężczyźni?
Jak nie latać balonem?

Myślę, że pewne wątki mogły zostać bardziej rozbudowane i kto wie, może wydłużenie czasu trwania wyszło by tylko na dobre. Niestety film nie może się równać choćby z ostatnią ciekawą gangsterską produkcją pt. „American Gangster”. Niedawno miałem okazję obejrzeć „Blow” z Johnnym i powiem wam szczerze, że był lepszy od tego co trafiło teraz na ekrany.

Dość jednak narzekania. Dalej jest przyjemnie jak w piękną, słoneczną sobotę (oczywiście niepracującą). Jakość HD. Niebanalne ujęcia kamerą z ręki – wspaniałe! Czasem podziwiamy wydarzenia z całkiem ciekawej perspektywy. Muzyka nie grzeje ale też nie przeszkadza. Gra aktorska – no cóż ja będę mówił.. po prostu Johnny. Johnny Deep.

Film (jak każdy) warto zobaczyć, chociażby po to aby przekonać się o tym czy jest dobry/zły na własne oczy.

zapowiedź filmu „Wrogowie Publiczni” (Public Enemies)

Wkrótce opiszę kilka pozycji, musiałem obejrzeć. Są to między innymi Star Trek, Terminator Salvation, od dawna odkładane Pride and Glory i stare ale jare Blow.
Do napisania.

Jeśli takie uczucia wami miotały, to wiem co czujecie. Jeśli nie, przestańcie czytać tego bloga i lećcie do kina bo świeżo po premierze grają Transformersów 2!

Na zakończenie paradoks, czyli zapowiedź:

Cud w Sant Anna, a właściwie „cuda” towarzyszące w całym filmie zdają się być tak nierealne, że w przypadku takich historii trudno je przyswoić i mogą smakować tak fatalnie jak wczorajsze ziemniaki podane dziś na śniadanie. Choć film przesycony jest „nieprawdopodobnymi” zdarzeniami to nie można mu odmówić kilku plusów, które przez mało spostrzegawczego widza nie zostaną zauważone. Strach żołnierzy, rasizm, okrucieństwo wojny, brutalność i częste zagubienie w obliczu wszechobecnego cierpienia – m.in. tych plusów szukajcie.

Jedno jest pewne choć film jest słaby i Spike Lee cudu nie osiągnął może śmiało zachęcić do przeczytania powieści James’a McBride’a na podstawie której powstał.

opis dystrybutora:
Film opowiada historię żołnierzy z 92 Dywizjonu, którzy walczyli przeciwko nazistom w okolicach Toskanii. Jeden z nich nawiązuje przyjaźń z osieroconym sześcioletnim chłopcem. Scenariusz powstał na podstawie powstał na motywach powieści Jamesa McBride’a pt. „Miracle at St. Anna”.

Przed wszystkim z zasłyszanych opinii wniosek był jeden: kaszanka. Jednak należę do tych co chcą wszystko poczuć na własnej skórze. Oglądanie filmu niejednokrotnie może i Was utwierdziło, że opinie znajomych, kolegów itp. można puścić z dymem jak papierowy samolocik.

Miller po raz kolejny stworzył piękny wizualnie film z czystym klimatem komiksu. W świecie Ducha ( w roli Gabriel Macht) roi się od bandziorów, ból jest na porządku dziennym, piękne kobiety ( Scarlett Johansson, Eva Mendes, Paz Vega) mają niszczycielską moc, a krew leje się strumieniami. Wszystkie rzeczy które wymieniłem robią z filmu coś dobrego i relaksującego.

Kto spodziewał się lukrowanego Spidermena rzeczywiście mógł być zawiedziony. Kto spodziewał się poważnego Batmana istotnie mógł być rozczarowany specyficznym poczuciem humoru.

Kto spodziewał się nie wiadomo czego, nie wiadomo po co poszedł na ten film.

opis dystrybutora:
Pewnej księżycowej nocy w Central City, policjant Denny Colt (Gabriel Macht), rusza na kolejną misję. Trop wiedzie go na błotniste nabrzeże, wprost do starego zatopionego statku i na spotkanie z najgroźniejszym przestępcą w mieście – Octopusem (Samuel L. Jackson). Ich widowiskowy pojedynek wykorzystuje wspólniczka Octopusa, Silken Floss (Scarlett Johansson), która kradnie jeden z dwóch tajemniczych skarbów wyłowionych z dna morza. Gdy milkną odgłosy wystrzałów, okazuje się, że w walce zginął jeden z policjantów, drugi jest w stanie krytycznym. Denny’emu, który został postrzelony i poraniony nożem tyle razy, że starczyłoby na kilka zgonów, udaje się uniknąć śmierci. Gdy z pomocą przychodzi jego ukochana, doktor Ellen Dolan (Sarah Paulson), policjant zdaje sobie sprawę, że rany zagoją się nad podziw łatwo i szybko. Nie wie tylko, dlaczego tak się dzieje. Jako Spirit powraca do miasta, które zyska od teraz wyjątkowego obrońcę. Dopóki Octopus jest na wolności, nikt w Central City nie może czuć się bezpieczny. Okazuje się jednak, że nie tylko Octopus był świadkiem pogromu policjantów tamtej nocy. Była tam również Sand Saref (Eva Mendes), słynna międzynarodowa złodziejka biżuterii. Jej imię powoduje, że serce Spirita uderza szybciej. Dawno temu, kiedy Denny Colt i Sand Saref byli jeszcze dzieciakami z sąsiedztwa, rozegrała się tragedia, która zmieniła w koszmar ich życie i rozdzieliła na lata. Sand wyjechała i miała już nigdy nie wrócić do Central City. Czy ta kobieta, pierwsza miłość Spirita, mogła zmienić się w osobę, która nie cofnie się przed niczym? Spirit, wobec dręczących go wątpliwości, coraz intensywniej poszukuje swej utraconej przed laty ukochanej. W międzyczasie Octopus, Silken oraz gromada ich sklonowanych pomocników (Louis Lombardi) również zaczynają szukać złodziejki. Wiedzą bowiem, że Sand jest w posiadaniu drugiego skarbu wyłowionego z głębin pamiętnej nocy i chcą się z nią wymienić. Gdy wreszcie dochodzi do wymiany skarbów, Octopus jest w stanie zrealizować plan, po którym będzie niepodzielnie rządził całym Central City. I tylko Spirit może mu w tym przeszkodzić. Lecz Octopus wie na temat nowego bohatera Central City więcej niż on sam. Zna przyczyny jego nieśmiertelności i wie, jak z nią walczyć.

Film oskarowym gigantem nie jest bo otrzymał tylko trzy nominacje. Za co serdecznie dziękujemy akademii, która jednoznacznie podkreśliła, iż ma gust bardziej zbliżony do przeciętnego amerykanina niż do przeciętnego europejczyka.

Oszukana to kolejny świetny film Clinta Eastwooda. Ten film może rozszarpać emocjonalnie, a opiera się on na najprostszych emocjach: lęk, strach, nienawiść, złość. 140 minut stalowego uścisku na gardle. No i wreszcie prawdziwa ludzka rola po, której można polubić Angelinę Jolie jeśli jeszcze się jej nie lubiło. Na ekranie zobaczymy jeszcze trzymającego jak zawsze poziom Johna Malkovicha, a jak to niezwykle rzadko bywa reszta obsady przyjmuje wysoki poziom odtwórców głównych ról.

opis dystrybutora:
Historia dzieje się w Los Angeles w 1928 roku. Angelina Jolie gra postać Christine Collins. Pewnego dnia jak zwykle Christie wychodzi do pracy zostawiając syna Waltera w domu. Gdy wraca, dziecka nie ma w domu. Po pewnym czasie synek się odnajduje, jednak jej serce podpowiada, że to nie jest jej dziecko.

Dorwać Smarta przy zabawie słowami moglibyśmy odczytać też jako „zmądrzej” ale jeszcze lepiej by było gdyby tytuł brzmiał „Get dumb”. Zgłupieć można ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu, zgłupieć = wyluzować. Choć film do ambitnych nie należy to jasne jest, że takiego typu komedie są po to aby się „odprężyć”, „odmóżdżyć” i wyluzować. Średnio wyszukany humor, dwójka aktorów sporego kalibru, źli i dobrzy agenci. Kusząca Anne Hathaway i zabawny Steve Carell. Wszystko to zmiksować, rozłożyć się w fotelu i zażywać przez około 110 minut. Minimum relaksu gwarantowane.

trailer:

opis dystrybutora:
Głównym bohaterem filmu Get Smart jest agent Maxwell Smart (Steve Carell), który musi stawić czoła złowrogiej tajnej organizacji o kryptonimie KAOS i udaremnić jej najnowszy plan przejęcia kontroli nad światem. Po tym, jak kwatera główna amerykańskiej agencji wywiadu o nazwie CONTROL została zaatakowana, a wszyscy agenci zdekonspirowani, Szef (Alan Arkin) nie ma innego wyjścia i musi awansować pełnego zapału analityka Maxwella Smarta, który zawsze marzył o pracy w terenie u boku legendarnego Agenta 23 (Dwayne „The Rock” Johnson). Jednak w tej misji Smart musi współpracować z kimś innym. Jego partnerką zostaje agentka 99 (Anne Hathaway) – jedyna pracownica CONTROL, która nie została zdekonspirowana. 99 jest doświadczoną agentką, równie piękną co niebezpieczną. W miarę jak Smart i 99 coraz lepiej poznają zbrodniczy plan organizacji KAOS – oraz siebie nawzajem – zaczynają rozumieć, że jeden z szefów organizacji, Siegfried (Terence Stamp), oraz jego wierny pomocnik Shtarker (Kenneth Davitian) chcą zarobić grube pieniądze, wykorzystując do tego celu swoją sieć terroru. Smart ma mało doświadczenia i jeszcze mniej czasu, a jednak – uzbrojony tylko w kilka szpiegowskich gadżetów oraz w niepohamowany entuzjazm – musi pokonać KAOS, aby uratować świat.

Znienawidzisz Brideshead, które dla przybyłych jest miejscem wspaniałym, a dla mieszkających jest pełne bolesnych wspomnień. Być może będziesz mieć wątpliwości, czy fanatyczne oddanie religii nie jest czymś „złym”? Być może zszokuje Cię rozwiązłość arystokracji lub homoseksualny romans głównego bohatera spowoduje niestrawności żołądka (u mnie spowodował). To nic.

Będziesz próbować odnaleźć sens w tym filmie. Jeśli odnajdziesz napisz, bo ja mam mętlik w głowie nawet po kilku dniach.

Czy to film o miłości, czy o podziałach, o rasizmach, o dojrzewaniu, o odpowiedzialności? O tym wszystkim?

trailer:

opis dystrybutora:
„Powrót do Brideshead” to pełna namiętności historia miłosnego trójkąta, utraconej niewinności oraz wystawionej na próbę siły charakteru. A w tle splendor i dekadencja, chylącej się ku upadkowi angielskiej arystokracji, u progu drugiej wojny światowej. Rozgrywająca się trzy dekady historia rozpoczyna się w 1925 roku w Oksfordzie, gdzie na studia trafia zdolny, lecz skromnie urodzony Charles Ryder. Przypadkowa znajomość z rozpasanym i dekadenckim Sebastianem Flytem szybko przerodzi się we wzajemną fascynację. Zauroczony bogactwem, nonszalancją i ekstrawaganckim stylem życia młodego arystokraty, Charles daje się zaprosić do Brideshead – rodzinnej posiadłości lordów Marchmain. Tam, przyjemności sielskiego życia w oparach wystawnych alkoholi i ekstrawaganckich ekscesów narażą mieszczańskie zmysły Charlsa na kolejne pokusy, z których bynajmniej nie najmniejszą będzie siostra Sebastiana Julia. Między Sebastianem, Charlesem i Julią tworzy się więź oparta na erotycznej fascynacji i intelektualnym pokrewieństwie. Jest tylko jedna rzecz, która dzieli trójkę młodych ludzi – religia. Charles jest ateistą, a Sebastian i Julia zostali wychowani w radykalnie katolickim domu, prowadzonym żelazną ręką przez lady Marchmain.